Sevgili Okurlarım,

İnsanın hayatında bazı şeyler vardır ki, onları saklamak, korumak ve iç dünyasında yaşatmak gerekir. İşte sır, bu özel şeylerin en başında gelir. Sır, bir insanın kendi benliğiyle kurduğu en mahrem bağdır. O bağ, dışarıya açıldığında kopar; sır artık sır olmaktan çıkar, değeri azalır.

Sır, aslında bir güven meselesidir. Kendi içimizde taşıdığımız sır, bize kim olduğumuzu hatırlatır. O sır, bizi biz yapan, bizi başkalarından ayıran bir özdür. Paylaşıldığında, sıradan bir bilgiye dönüşür; oysa saklandığında, kişiliğin en derin cevheri olarak kalır.

Toplumda paylaşmanın erdemi sıkça övülür. Elbette paylaşmak çoğu zaman güzeldir; sevgi, bilgi, ekmek paylaşıldıkça büyür. Ama sır öyle değildir. Sır, paylaşıldıkça küçülür, değerini kaybeder. Çünkü sır, yalnızca sahibine aittir. Başkasının elinde sır değil, sadece bir anekdottur.

Sır, insanın içindeki sessiz bir güçtür. O güç, insanı ayakta tutar, ona direnç verir. Sırlarını koruyan insan, aslında kendi benliğini korur. Çünkü sır, insanın kendine duyduğu saygının en saf göstergesidir.

Bir düşünelim: tarihte nice büyük insanlar sırlarını saklamış, onları kalplerinde taşımışlardır. O sırlar, onların karakterini, iradesini ve duruşunu belirlemiştir. Eğer her şeylerini ortaya dökselerdi, belki de o büyü hiç var olmayacaktı.

Sevgili Okurlarım..

Unutmayalım: sır, bir cevherdir. O cevheri korumak, insanın kendi iç dünyasına verdiği değeri gösterir. Paylaşıldığında sıradanlaşır, saklandığında ise insanın en değerli hazinesi olarak kalır.

Mutlu günleriniz olsun.

Neşat YALÇIN Nasifoğulları Kadıköy İstanbul