Bugün değerlerimizi tüketiyor, vefayı unutuyor, bereketi küçümsüyoruz. İnsan ilişkilerinde samimiyet azalıyor, kurumlarda adalet zayıflıyor, toplumda ise hafıza silikleşiyor. Oysa toplumun hafızası bireyin vicdanıyla başlar. Kendine ders vermeyen, başkasına ders veremez. Kendini düşündürmeyen, başkasını düşündüremez.

Eleştiri burada başlıyor: bizler çoğu zaman başkasını suçlamayı kolay buluyoruz. “Onlar yanlış yaptı” demek, “ben nerede hata yaptım” demekten daha rahat geliyor. Ama hakikat, rahatlıkla değil cesaretle bulunur. Cesaret, önce kendine bakmayı gerektirir. Kendi eksiklerimizi görmeden başkasına ders vermek, boş bir öğüt olur.

Vefa, yalnızca geçmişe değil, bugüne ve geleceğe de borçtur. Bereket, yalnızca sofrada değil, düşüncede ve davranışta da ölçülür. Değerlerimizi küçümsemek, aslında kendi köklerimizi küçümsemektir. Köklerinden kopan toplum, hafızasını kaybeder; hafızasını kaybeden toplum ise yönünü şaşırır.

Hayatımızda ders almaya, uyanmaya, hatırlamaya, köklerimize yeniden dönmeye ne dersiniz? Çünkü hakikat, ancak birlikte ders alıp ders verdiğimizde çoğalır. Öğüt vermek, bir çağrı; öğüt almak ise bir sorumluluktur. Bu sorumluluğu yerine getirmeyen toplum, kendi geleceğini tüketir.

Bugün sizlere çağrım şudur: önce kendimize ders verelim, sonra başkasına. Önce kendi vicdanımızı sınayalım, sonra toplumu. Çünkü bireyin vicdanı, toplumun hafızasının ilk taşıdır. O taş sağlam değilse, hiçbir bina ayakta kalmaz.