Üretici olmak, aslında bir vicdanın, bir emeğin ve bir ahlakın izini taşır. Üretim dediğimiz şey yalnızca ekonomik bir faaliyet değil; aynı zamanda insanın kendisiyle, toplumuyla ve doğayla yaptığı bir sözleşmedir.

Üretici, bu sözleşmenin en önemli tarafıdır. Onun samimiyeti, titizliği ve hijyene gösterdiği özen, ürünün kalitesinden çok daha fazlasını belirler: güveni, itibarı ve geleceğe bırakılan mirası.

Samimiyet, üreticinin en güçlü sermayesidir. Tüketiciye dürüst davranmak, ürünün arkasında durmak, yanıltıcı söylemlerden uzak kalmak… Bunlar sadece ticari değil, ahlaki sorumluluklardır. Çünkü güven bir kez kaybedildi mi, hiçbir reklam onu geri getiremez.

Titizlik ve temizlik ise üretimin görünmez kahramanlarıdır. Küçük ayrıntılara gösterilen özen, aslında büyük bir karakterin yansımasıdır. “Benim işim tertemizdir” diyebilen üretici, toplumun hafızasında kalıcı bir yer edinir.

Hijyen, insan hayatına duyulan saygının en somut göstergesidir. Sağlıklı üretim, sağlıklı toplum demektir. Hijyen kurallarına uymak, üreticinin vicdanıyla yaptığı etik sözleşmenin en görünür parçasıdır.

Ama etik ahlak sadece bireysel sorumlulukla sınırlı değildir. Toplumsal sorumluluk ve doğaya saygı da bu zincirin halkalarıdır. Adil fiyat politikaları, yerel üreticiyi desteklemek, doğal kaynakları bilinçli kullanmak… Bunlar üreticinin topluma ve doğaya karşı borcudur.

Sonuçta üretim, bir kazanç kapısı olmanın ötesinde bir değerler sahnesidir. Samimiyet, titizlik ve hijyenle yoğrulan her ürün, aslında bir vicdanın imzasını taşır. Ve bu imza, geleceğe bırakılacak en kıymetli mirastır.

Neşat YALÇIN  – Kadıköy İstanbul