Sevgili Okurlarım.Yalnızlık, bireysel bir duygu gibi görünse de aslında toplumların da ortak hafızasında yer eden bir haldir. Bir köy meydanında terk edilmiş çeşmenin sessizliği, bir şehrin unutulmuş sokaklarında yankılanan adımlar, bir mahallenin artık duyulmayan çocuk sesleri… Bunların hepsi toplumsal yalnızlığın dilidir.

Bizim kültürümüzde yalnızlık çoğu zaman bir eksiklik değil, bir hatırlatma olmuştur. Bir zamanlar birlikte yaşanan değerlerin, paylaşılan sofraların, imece günlerinin yokluğunu hatırlatır. Yalnızlığın dili, geçmişin bereketini bugünün suskunluğunda duyurur.

Sevgili Okurlarım.
Toplumsal hafızada yalnızlık, bir çağrı gibidir: “Bizi biz yapan değerleri unutma.” Çünkü yalnızlık, sadece bireyin değil, toplumun da kendine dönme fırsatıdır. Birlikte yaşamanın kıymetini, dayanışmanın sıcaklığını, vefanın anlamını en çok yalnız kaldığımızda anlarız.

Bugün kalabalıkların içinde bile hissedilen bu yalnızlık, belki de bize en sahici soruyu soruyor: Biz birbirimizi ne kadar hatırlıyoruz?

Neşat YALÇIN  – Nasifoğulları Kadıköy İstanbul